World Wide Web, w skrócie Web lub częściej WWW to hipertekstowy, multimedialny, internetowy system informacyjny oparty na publicznie dostępnych, otwartych standardach IETF i W3C. WWW jest usługą internetową, która ze względu na zdobytą popularność, bywa błędnie utożsamiana z całym Internetem. Brytyjski inżynier i naukowiec sir Tim Berners-Lee, obecnie dyrektor World Wide Web Consortium (W3C), napisał w marcu 1989 projekt oparty na ENQUIRE (aplikacji i bazie danych, którą stworzył na własny użytek w 1980). Przedstawił w nim dużo bardziej rozbudowany system zarządzania informacjami, który stał się zalążkiem obecnej WWW. Po jakimś czasie dołączył do niego belgijski naukowiec Robert Cailliau, z którym Lee współpracował w ośrodku CERN. 12 listopada 1990 opublikowali oficjalny projekt budowy systemu hipertekstowego zwanego „World Wide Web” (w skrócie: WWW, lub jeszcze krócej: W3), obsługiwanego przy pomocy przeglądarki internetowej, używającego architektury klient-serwer. Użycie hipertekstu umożliwiło dostęp do różnego rodzaju informacji poprzez sieć odnośników, tzw. hiperłączy – oglądając stronę internetową, użytkownik może podążać za zamieszczonymi na niej hiperłączami, które przenoszą go do innych, udostępnionych w sieci dokumentów lub innych stron internetowych.

Wydawnictwo Naukowe PWN SA jest polskim wydawnictwem. Jego siedziba mieści się w Warszawie. Wydawnictwo to założone zostało w 1951 roku. W aktualnej formie prawnej działa od roku 1997. Jednostka dominująca grupy kapitałowej, w skład której wchodzi kilkanaście przedsiębiorstw, głównie wydawnictw. Wydawnictwo powstało w Warszawie w 1951 roku pod nazwą Państwowe Wydawnictwo Naukowe jako część wydzielona ze WSiP. Nazwa Państwowe Wydawnictwo Naukowe była używana do 1991 roku, kiedy wydawnictwo zostało sprywatyzowane. Wydawnictwo Naukowe PWN zajmuje się głównie wydawaniem: encyklopedii, słowników polskojęzycznych, słowników obcojęzycznych, literatury naukowej, popularnonaukowej, w tym podręczników akademickich. Ważniejsze pozycje wydawnicze wydane przez PWN to:
- Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1970),
- Encyklopedia popularna PWN (systematycznie aktualizowania, 30. wydanie miało miejsce w 2002 r.),
- Nowa encyklopedia PWN (6 tomów z suplementem, wydaniem elektronicznym na 4 CD-ROM-ach lub jednej płycie DVD, oraz rocznikami 2001, 2002),
- Wielka encyklopedia PWN (30 tomów, największa polska encyklopedia wydana na papierze),
- Biblioteka Klasyków Psychologii – książkowa seria wydawnicza.

Arkusz wydawniczy to jednostka obliczeniowa stosowana w wydawnictwie w celu określenia objętości zawartości treściowej (tekstowej i graficznej) publikacji. Wchodzi w to zarówno wkład autora (lub tłumacza) czyli tzw. arkusz autorski, jak i cały pozostały materiał stworzony lub nadzorowany przez redakcję, o ile nie pochodzi od autora (wstęp, komentarze, recenzje, przedmowy, posłowia, motta, cytaty, indeksy, skorowidze, spis treści, bibliografie, tytuły i śródtytuły, przypisy, paginy, dwójka lub czwórka tytułowa książki (i ew. inne strony metrykalne), zawartość okładki i obwoluty, itp. Arkusz wydawniczy (tak samo, jak arkusz autorski) wynosi: 40 000 znaków typograficznych (ze spacjami) prozy, 700 linijek poezji, 800 wierszy obliczeniowych (po 50 znaków), lub 3000 cm2 powierzchni ilustracji (także zapisu nutowego, wzorów matematycznych, chemicznych…, diagramów). W skład arkusza wydawniczego wchodzą również wszelkie powtórzenia zawartości. W przypadku napisów ozdobnych lub tworzących kompozycję graficzną należy je traktować jako ilustracje, a w przypadku zastosowania ich na okładce lub obwolucie jako ilustrację należy traktować całą powierzchnię papieru.

Wielka Encyklopedia Powszechna PWN to polska encyklopedia powszechna wydana w latach 1962–1970 w Warszawie przez Państwowe Wydawnictwo Naukowe. Encyklopedia została wydana w 12 woluminach (13, suplement, w 1970), objętości ok. 2000 arkuszy wydawniczych i nakładzie 178 000 egz.; zawiera 75 tys. haseł, 12 tys. ilustracji, 200 kolorowych i 650 czarno-białych ilustrowanych insertów i 120 kolorowych map na 10715 stronach; mimo powszechnej w czasach PRL cenzury była szeroko dyskutowana społecznie, wydany w wyniku dyskusji suplement zawiera 1,5 tys. dodatkowych haseł; do 2005 największa polska encyklopedia powszechna wydana po II wojnie światowej. Wydawnictwo PWN podjęło inicjatywę wydania encyklopedii uniwersalnych w roku 1956 – wydano Małą Encyklopedię Powszechną PWN (1959 r.) oraz A–Z Encyklopedię Popularną PWN (1962 r.). Inicjatywę wydania encyklopedii podjęto w lipcu 1957. Początkowo zamierzano wydać encyklopedię w 8 tomach, a następnie w 12. W ciągu 14 miesięcy przygotowano listę haseł, pierwszy tom ukazał się po kolejnych 16 miesiącach, w grudniu 1962.

Encyklopedia to kompendium ludzkiej wiedzy zapisane w formie zbioru haseł (słów kluczowych) z wyjaśnieniem ich znaczenia. Hasła są ułożone w pewnym logicznym porządku, zazwyczaj alfabetycznym, dzięki czemu możliwe jest szybkie odnalezienie właściwej informacji.
Encyklopedia może być powszechna, tj. starająca się ująć całą ludzką wiedzę (np. Wielka encyklopedia powszechna PWN) lub specjalistyczna z danej dziedziny (np. Encyklopedia odkryć i wynalazków, Wyd. Arti). Pierwszą encyklopedią powszechną była francuska Encyclopédie, której edytorami byli Jean d’Alembert i Denis Diderot. Encyklopedia ta została ukończona w 1772 roku. Liczyła ona 28 tomów, 71818 artykułów i 2885 ilustracji. Jej współautorzy są często nazywani kręgiem francuskich encyklopedystów, z których wielu zostało później współorganizatorami Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Równolegle z encyklopedią francuską, zaczęła powstawać Encyclopaedia Britannica, której pierwsze trzytomowe wydanie opublikowano w latach 1768-1771. W 2004 pełna wersja Encyklopedii Britannica zawierała ok. 120 tysięcy artykułów, liczących razem około 44 milionów słów. Obecnie jest największym na świecie tego rodzaju wydawnictwem, liczącym 32 tomy (17 Macropaedii, 12 Micropaedii, 1 Propaedii i 2 Indeksu).

Ministerstwo Obrony Narodowej jest urzędem administracji rządowej w Polsce podlegającym ministrowi właściwemu do spraw obrony narodowej. W okresie II Rzeczypospolitej i II wojny światowej nosił nazwę Ministerstwa Spraw Wojskowych. Ministerstwo znajduje się przy ul. Klonowej 1 w Warszawie, natomiast większość departamentów ulokowana jest w gmachu przy Al. Niepodległości 218. Zadania Ministerstwa to:
- kierowanie w czasie pokoju Siłami Zbrojnymi, przygotowywanie założeń obronnych państwa, w tym propozycji dotyczących rozwoju i struktury sił zbrojnych,
- realizowanie założeń, decyzji, postanowień i wytycznych Rady Ministrów w zakresie obrony narodowej,
- sprawowanie nadzoru nad realizacją zadań obronnych przez organy administracji państwowej, instytucje państwowe, samorządy, podmioty gospodarcze itp.
- sprawowanie ogólnego kierownictwa w sprawach wykonywania powszechnego obowiązku obrony,
- zawieranie umów międzynarodowych, wynikających z decyzji Rady Ministrów, dotyczących udziału polskich kontyngentów wojskowych w międzynarodowych misjach pokojowych i akcjach humanitarnych oraz ćwiczeń wojskowych prowadzonych wspólnie z innymi państwami lub organizacjami międzynarodowymi.

Czasopismo to periodyk, publikacja periodyczna, wydawnictwo ciągłe, druk ukazujący się najczęściej w określonych terminach, pod niezmienionym tytułem, posiadający numerację ciągłą, zawierający ustaloną szatę graficzną, a także niezbyt często zmieniający się format i objętość, zawierający materiały od wielu autorów i określoną tematykę, aczkolwiek mogący się różnić wersjami językowymi, mutacjami regionalnymi. Ze względu na częstotliwość wydań wyróżniamy najczęściej, następujące rodzaje czasopism:
- dziennik, gazeta codzienna (311 numerów w ciągu roku, pominąwszy niedziele),
- dwudnik, gazeta dwudniowa (182-183 numery w ciągu roku),
- tygodnik (54 numery w ciągu roku),
- dwutygodnik (24 numery w ciągu roku),
- miesięcznik (12 numerów w ciągu roku),
- dwumiesięcznik (6 numerów w ciągu roku),
- kwartalnik (4 numery w ciągu roku),
- aperiodyk szczególna postać czasopisma – nieregularnik.
Wydawnictwa rzadsze niż kwartalne (np. półrocznik, rocznik, annał) określa się często jako edycję kolejnych zeszytów, wydań lub tomów. Potocznie za czasopisma uważa się publikacje od tygodnika wzwyż, te wydawane częściej nazywane są gazetami.

W księgarni można znaleźć nie tylko książki ale również mapy, przewodniki, czasopisma. Mapa to uogólniony obraz powierzchni Ziemi lub jej części (także nieba lub planety czy innego ciała niebieskiego), wykonywany na płaszczyźnie, w skali, według zasad odwzorowania kartograficznego, przy użyciu umownych znaków graficznych. Mapa stanowi podstawowe narzędzie badań i prezentacji wyników w historii, geografii i geodezji. Najstarszą znaną mapą jest mapa na ścianie w anatolijskiej osadzie Çatalhöyük. Przeniesienie powierzchni ze sfery (Ziemia nie jest idealną kulą, ma nieregularny kształt geoidy, ale przy sporządzaniu mapy przyjmuje się założenie o jej kulistości, lub że jest elipsoidą obrotową) na płaską powierzchnię mapy wymaga:
- zastosowania odpowiedniego rzutu, czyli odwzorowania kartograficznego,
- zmniejszenia obrazu do żądanej skali,
- zastosowania przyjętych znaków umownych (zobacz: legenda mapy),
- uogólnienia przedstawionego obrazu.
Nauka o mapach to kartografia, zaś znaki kartograficzne to symbole, za pomocą których wyraża się treść mapy.

Ruby to interpretowany, w pełni obiektowy i dynamicznie typowany język programowania stworzony w 1995 roku przez Yukihiro Matsumoto (pseudonim Matz). W języku angielskim ruby oznacza rubin. Od roku 2003 lawinowo zdobywa nowych zwolenników, głównie za sprawą popularnego frameworku do tworzenia aplikacji webowych o nazwie Ruby on Rails, tworzonego przez grupę programistów pod kierownictwem Davida Heinemeiera Hanssona.
W roku 2005 według statystyk sklepu Amazon dwie najpopularniejsze książki na temat Ruby i Ruby On Rails były najlepiej sprzedawanymi pozycjami z kategorii Programowanie.
30 stycznia 2009 roku została wydana wersja 1.9.1. Poprawia ona m.in. obsługę Unicode i wydajność interpretera, dzięki wprowadzeniu nowego mechanizmu o nazwie YARV (ang. Yet Another Ruby VM). Ruby bazuje na wielu językach, takich jak CLU, Eiffel, Lisp, Perl, Python czy Smalltalk. Składnia jest zorientowana liniowo i oparta na składni CLU oraz, w mniejszym stopniu, Perla.

Blog to rodzaj strony internetowej zawierającej odrębne, samodzielne, uporządkowane chronologicznie wpisy, których twórcą jest właściciel bloga. Blogi umożliwiają zazwyczaj archiwizację oraz kategoryzację i tagowanie wpisów, a także komentowanie notatek przez czytelników danego dziennika sieciowego. Ogół blogów traktowany jako medium komunikacyjne nosi nazwę blogosfery. Blog od wielu innych stron internetowych różni się zawartością. Niegdyś weblogi utożsamiano ze stronami osobistymi (czy domowymi). Dziś ten pogląd wydaje się nieuzasadniony, wciąż jednak od innych stron internetowych blogi odróżnia bardziej personalny charakter treści: częściej stosowana jest narracja pierwszoosobowa, a fakty nierzadko przeplatają się z opiniami autora. Ponadto można spotkać się z definicją bloga jako sposobu komunikacji. Leszek Olszański za jednego z pierwszych blogerów w Polsce uważa Piotra Waglowskiego, autora serwisu vagla.pl (1997 rok). W rozmowie z Markiem Jeleśniańskim Piotr Waglowski stwierdza jednak, że nigdy nie uważał się za blogera (ponieważ, jak sam twierdzi, „nie wie, co to jest blog”).